Uczniowi klas 1-3 zwykle wystarczą jedne lub dwa zajęcia dodatkowe w tygodniu, a starszemu dziecku - dwa lub trzy. - W planie powinny zostać co najmniej dwa wolne popołudnia na odpoczynek, zabawę i zwyczajną nudę. Sama liczba zajęć nie wystarczy jednak do oceny obciążenia. Liczą się również sen, samopoczucie dziecka, obowiązki szkolne i czas na spontaniczną aktywność – mówi Justyna Czerniawska, psycholożka z Poradni Zdrowia Psychicznego Harmonia Grupy LUX MED.
| Ile zajęć dodatkowych w tygodniu? Klasy 1-3: zwykle 1-2 zajęcia. Klasy 4-8: zwykle 2-3 zajęcia. Wolny czas: co najmniej dwa popołudnia bez zorganizowanych aktywności. Najważniejszy test: czy dziecko się wysypia, ma energię, odczuwa przyjemność i dysponuje czasem na swobodną zabawę. |
Początek roku szkolnego w wielu domach przypomina skomplikowane zarządzanie kalendarzem – jak poukładać dodatkowe zajęcia dzieci? Ile ich wybrać, by dziecko rozwijało się, a jednocześnie nie było zbyt przeciążone? Na te pytania odpowiada ekspertka - Justyna Czerniawska, psycholożka z Poradni Zdrowia Psychicznego Harmonia Grupy LUX MED.
Justyna Czerniawska, psycholożka z Poradni Zdrowia Psychicznego Harmonia Grupy LUX MED.
Ile zajęć dodatkowych powinno mieć dziecko?
Rozsądnym punktem odniesienia są dwa lub trzy popołudnia w tygodniu przeznaczone na zajęcia dodatkowe. Co najmniej dwa kolejne powinny pozostać wolne - bez treningów, lekcji języka czy innych zorganizowanych aktywności.
U młodszych dzieci, uczęszczających do klas 1-3, zwykle wystarczą jedne lub dwa zajęcia tygodniowo. U uczniów klas 4-8 mogą to być dwa lub trzy. Nie jest to jednak sztywna norma. Ten sam plan może być komfortowy dla jednego dziecka i przeciążający dla innego.
Rodzic powinien uwzględnić czas spędzany w szkole i na dojazdach, liczbę obowiązków domowych, potrzebę snu oraz samopoczucie dziecka. Ważniejsza od liczby aktywności jest ich regularność i to, czy dziecko uczestniczy w nich z przyjemnością.
Po czym poznać, że dziecko ma za dużo zajęć?
- Niestety, przeciążenie rzadko zaczyna się od wyraźnego komunikatu: „mam za dużo zajęć”. Częściej widać je w zachowaniu i funkcjonowaniu dziecka – podkreśla ekspertka i wskazuje sygnały, że plan może być zbyt intensywny:
• stałe zmęczenie po szkole i zajęciach;
• większa drażliwość lub częste wybuchy emocji;
• problemy z zasypianiem albo pogorszenie jakości snu;
• brak czasu na swobodną zabawę, spotkania z rówieśnikami i odpoczynek;
• zanik wcześniejszej radości z aktywności;
• nawracające bóle brzucha lub głowy pojawiające się przed zajęciami.
Pojedynczy gorszy dzień nie musi oznaczać przeciążenia. Warto zwrócić uwagę na powtarzalność objawów i ich związek z konkretnymi zajęciami albo całym tygodniowym planem.
Dlaczego dziecko potrzebuje wolnego popołudnia i czasu na nudę?
Wolny czas nie jest luką, którą trzeba natychmiast wypełnić. - Dziecko potrzebuje przestrzeni, w której samo decyduje, czym się zajmie, inicjuje zabawę i odpoczywa po wymaganiach szkolnych. Nuda może być rozwojowa! – podkreśla Justyna Czerniawska. Gdy dziecko ma samo wymyślić, co robi, zaczyna samodzielnie szukać pomysłów, rozpoznawać własne potrzeby i tworzyć aktywności bez gotowego scenariusza przygotowanego przez dorosłych. Jeżeli każde popołudnie ma szczegółowy plan, dziecko traci okazję do takiej samodzielności.
Jak wybrać odpowiednie zajęcia dodatkowe?
Dobry wybór uwzględnia zainteresowania dziecka, jego temperament, aktualne potrzeby oraz możliwości całej rodziny. Sama popularność zajęć albo przekonanie, że „wszyscy teraz na to chodzą”, nie wystarczą.
1. Zacznij od zainteresowań. Zapytaj dziecko, co lubi robić, czego chciałoby spróbować i co je zaciekawiło. Własna motywacja zwiększa szansę, że będzie chętnie uczestniczyć w zajęciach.
2. Uwzględnij sposób funkcjonowania dziecka. Jedno lepiej odnajdzie się w małej grupie i spokojniejszym tempie, inne będzie czerpało energię z dużego zespołu. Temperament nie powinien być sztywną etykietą, lecz wskazówką przy wyborze formatu.
3. Wyznacz rodzinne ramy. Dorosły określa dostępny budżet, liczbę popołudni, czas dojazdu i realne możliwości organizacyjne.
4. Przedstaw kilka możliwych opcji. Zamiast przerzucać na dziecko cały katalog zajęć, można wspólnie wybrać dwie lub trzy propozycje spełniające ustalone warunki.
5. Skorzystaj z zajęć próbnych. Pierwsze spotkanie bywa obciążone stresem związanym z nowym miejscem i grupą. Pełniejszą ocenę zwykle daje okres próbny obejmujący trzy lub cztery zajęcia.
Kto powinien decydować o zajęciach: rodzic czy dziecko?
Często zastanawiamy się, kto powinien podjąć decyzję o dodatkowych zajęciach. Wielu rodziców mówi, że np. dziecko chciałoby chodzić na boks czy inną kontaktową sztukę walki, a im taki rodzaj aktywności nie odpowiada i boją się okaleczenia. Z drugiej strony – czy przymuszanie dziecka do naszych wyborów jest dobre?
- Najlepiej sprawdza się podział odpowiedzialności. Dorosły ustala ramy, a dziecko otrzymuje w ich obrębie realny wybór. Rodzic decyduje, ile zajęć mieści się w planie i budżecie oraz sprawdza, czy dana propozycja jest odpowiednia do wieku. Dziecko wybiera aktywność, której chce spróbować – radzi Justyna Czerniawska.
Całkowite przeniesienie decyzji na dziecko może być przytłaczające, szczególnie gdy możliwości jest bardzo wiele. Narzucenie gotowego wyboru często wywołuje natomiast opór. Wspólna decyzja zwiększa poczucie sprawczości i sprzyja motywacji.
Czy zajęcia dodatkowe mogą być korepetycjami?
Korepetycje są uzasadnione, gdy dziecko ma realną trudność z konkretnym przedmiotem i potrzebuje wsparcia. Nie powinny jednak automatycznie zastępować zajęć rozwijających zainteresowania ani stawać się domyślnym sposobem „inwestowania w rozwój”.
- Zapisywanie dziecka na korepetycje na zapas może wzmacniać przekonanie, że nauka szkolna zawsze wymaga dodatkowej kontroli, a jednocześnie zabierać czas potrzebny na odpoczynek. Najpierw warto rozpoznać konkretną trudność i ustalić, jakiego rodzaju pomoc rzeczywiście będzie przydatna – tłumaczy ekspertka Poradni Harmonia.
Jakich zajęć potrzebuje bardzo ruchliwe dziecko?
Czy ruchliwe dziecko potrzebuje jeszcze więcej możliwości poruszania się, czy może wręcz przeciwnie – wyciszania?
- Zdecydowanie dzieciom ruchliwym wybierajmy zajęcia związane z aktywnością fizyczną, bo ta pomaga im regulować napięcie i uwagę. Dobrze mogą sprawdzić się zajęcia o jasnej strukturze, które łączą ruch z regułami i skupieniem na zadaniu - na przykład gry zespołowe – podkreśla Justyna Czerniawska.
Zajęcia rozwijające koncentrację również mogą być pomocne, ale powinny uzupełniać ruch, a nie pełnić funkcji kary za ruchliwość. Warto unikać miejsc, w których dziecko jest stale karcone za potrzebę poruszania się. Taki sposób prowadzenia może obniżać jego poczucie własnej wartości i motywację.
Duża potrzeba ruchu sama w sobie nie jest diagnozą. Dobierając zajęcia, obserwujemy konkretne dziecko i środowisko, w którym funkcjonuje, zamiast przypisywać mu rozpoznanie na podstawie jednego zachowania.
Co zrobić, gdy dziecko po pierwszych zajęciach mówi: „Nie podobało mi się”?
Najpierw trzeba dowiedzieć się, co dokładnie było trudne. Problemem może być sama aktywność, ale równie dobrze nowa grupa, sposób prowadzenia, zbyt szybkie tempo, hałas, obawa przed oceną albo brak znajomej osoby.
Pomocne są konkretne pytania:
· Co było najmniej przyjemne?
· Czy był moment, który ci się spodobał?
· Jak czułeś lub czułaś się w grupie?
· Czy prowadzący wyjaśniał, co trzeba zrobić?
· Czy chcesz spróbować jeszcze raz, jeśli wcześniej ustalimy, co może ci pomóc?
- Jeżeli trudność wynika głównie z nowości i stresu, warto ustalić okres próbny obejmujący trzy lub cztery spotkania. Po nim wspólnie wracamy do rozmowy. Jeżeli dziecko nadal zdecydowanie nie chce uczestniczyć, poszukajmy innej aktywności – radzi ekspertka.
Okres próbny nie oznacza zmuszania dziecka do pozostania w miejscu, w którym czuje się niebezpiecznie, jest poniżane albo doświadcza silnego, narastającego lęku.
Jak motywować dziecko, które chce zrezygnować?
Motywowanie nie powinno zaczynać się od przekonywania, że dziecko musi wytrwać za wszelką cenę. Najpierw trzeba ustalić, co się zmieniło. Po dwóch latach gry w piłkę przyczyną może być chwilowy kryzys, konflikt w grupie, sposób prowadzenia treningów, zmiana ulubionego trenera, rosnące obciążenie, brak postępów albo zwyczajne wyczerpanie daną aktywnością.
Warto rozróżnić chwilowy spadek motywacji od długotrwałej niechęci.
| Chwilowy spadek motywacji | Realne zmęczenie lub przeciążenie |
| niechęć pojawia się od czasu do czasu;dziecko nadal miewa przyjemność z aktywności;lubi grupę lub osoby spotykane na zajęciach;po treningu często odzyskuje dobry nastrój. | niechęć trwa tygodniami lub miesiącami;dziecko przestało odczuwać radość;pojawiają się bóle brzucha lub głowy;występują trudności ze snem lub wyraźne wyczerpanie. |
Kiedy zachęcać do wytrwałości, a kiedy pozwolić zrezygnować?
Przy krótkotrwałym kryzysie można porozmawiać o trudnościach, zaproponować krótką przerwę lub umówić się, że dziecko wróci jeszcze na kilka spotkań, a potem wspólnie podejmiecie decyzję. Perspektywa ponownej rozmowy zmniejsza poczucie przymusu, a jednocześnie pokazuje, że rezygnacja nie musi być pierwszą reakcją na każdą przeszkodę.
Jeżeli niechęć utrzymuje się długo, dziecko nie odczuwa już żadnej radości, jest wyczerpane albo reaguje dolegliwościami somatycznymi, dalsze zmuszanie do udziału może przynieść więcej szkody niż korzyści. Wtedy potrzebne są regeneracja i pomoc w znalezieniu innej formy aktywności.
Rezygnacja z jednych zajęć nie musi oznaczać porzucenia ruchu, muzyki czy rozwijania zainteresowań. Czasem dziecko rezygnuje nie z samej dziedziny, lecz z konkretnej grupy, prowadzącego, formy rywalizacji albo zbyt intensywnego planu.
Jak mądrze zaplanować zajęcia dodatkowe? Krótka lista dla rodzica
· Zostaw co najmniej dwa wolne popołudnia w tygodniu.
· Uwzględnij sen, dojazdy, obowiązki szkolne i czas na swobodną zabawę.
· Wybieraj zajęcia wspólnie z dzieckiem, w ramach jasno określonych możliwości.
· Dopasuj nie tylko temat, ale też wielkość grupy, tempo i sposób prowadzenia.
· Korzystaj z okresu próbnego obejmującego trzy lub cztery spotkania.
· Pytaj o konkretne powody niechęci zamiast od razu przekonywać lub wypisywać dziecko.
· Obserwuj, czy aktywność nadal daje radość i nie pogarsza snu ani samopoczucia.
· Traktuj zmianę zainteresowań jako element rozwoju, a nie automatycznie jako porażkę.
Więcej o Grupie LUX MED:
Grupa LUX MED jest liderem rynku prywatnych usług zdrowotnych w Polsce i częścią Bupa, która działa jako ubezpieczyciel i świadczeniodawca usług medycznych na całym świecie. Firma świadczy swoje usługi w Polsce od ponad 30 lat i zapewnia pełną opiekę: ambulatoryjną, szpitalną, diagnostyczną, rehabilitacyjną, stomatologiczną, psychologiczną i długoterminową dla niespełna 4 mln pacjentów. Do ich dyspozycji jest ponad 300 ogólnodostępnych i przyzakładowych centrów medycznych, w tym 16 szpitali oraz ok. 3 000 poradni partnerskich. Grupa LUX MED zatrudnia prawie 29 000 osób, w tym ponad 12 000 lekarzy i 8 000 profesjonalistów medycznych innych zawodów, a w codziennej działalności, kieruje się zasadami zrównoważonego rozwoju, podejmując liczne inicjatywy z obszarów zaangażowania społecznego i środowiska. Grupa LUX MED jest Głównym Partnerem Medycznym Polskiego Komitetu Olimpijskiego i Głównym Partnerem Medycznym Polskiego Komitetu Paralimpijskiego. Więcej informacji: www.luxmed.pl
